Gedichte und Lieder: Klaus Groth


De letzte Feide



Nich en Wort war hört, nich en Stimm, nich en Lut,
Se stunn´ as de Schap oppe Weid,
Se stunn´ as de Rest vun en dalslan Holt,
To Föten de Trümmer vun Heid.

So wit man seeg, de Besten ut Land,
Dar weern se fulln as dat Reeth:
Nu stunn noch de Rest un sack oppe Knee -
Se swȩrt nu en Herrn den Eed.

Dar klopp wul menni Hart inne Bost,
Un dat Blot dat krop un steeg,
Doch de Ogen gungn mit Thran´n æwert Land,
Un de Mund weer stumm un sweeg.

Denn wit umhȩr de Besten ut Land
In Frȩden un Strit værut,
De legen nu dot oppet Feld vun Heid
Un stumm ünner Asch un Schutt.

Nich en Lut war hört as dat Haf un de Floth,
Un de Prester leet se swȩrn,
Oppe Knee dar leeg dat Ditmarscher Volk
Un de Acht un veertig Herrn.

Noch schint de Hȩben blau hendal
Un grön dat Holt un de Eer
De Ditmarschen fallt de Thran int Gras
Un de Friheit seht se ni mehr.


Text mit Übersetzung und Link zum Wörterbuch 〉〉
Erläuterungen 〉〉