Gedichte und Lieder: Volkslied




Ik heff se nich op de Scholen brocht,
ik heff nich eenmal över se lacht,
se kunn´ nich speelen op de Stroten.
Ik heff se op de wille See rutjoogt,
ehren leefsten Voder to söken.

Dat ene, dat storv den bitteren Doot,
dat anner, dat storv von Hunger so groot,
dat drüdde, dat wurd hangen,
dat veerde, dat bleev op de wille See,
dat föffte, dat muss ut ´n Lanne.

Wenn se woll op den Karkhof keem,
denn reep se den himmlichen Voder an
und beed do em mit Fliete,
dat Gott ehr wull de Sünnen vergeven
un holen se in sien Rieke.


Quelle: Uhland: Alte hoch- und niederdeutsche Volkslieder I, Nr. 118, S. 269. (Eine Zeile fehlt.) Quelle dort: Liederbuch aus Westfalen, S. 55.
vgl. volksliederarchiv.de